BEGIN:VCALENDAR VERSION:2.0 PRODID:-//http://tainiothiki.gr///NONSGML kigkonsult.se iCalcreator 2.10.15// METHOD:PUBLISH BEGIN:VEVENT UID:20260415T043211EEST-5435VUpvd5@http://tainiothiki.gr/ DTSTAMP:20260415T013211Z DESCRIPTION:ΑΙΘΟΥΣΑ Α\nΠΕΜΠΤΗ 19/03 - ΤΕΤΑΡΤΗ 25/03 \n21:30 Οι δοκιμάστριες | The tasters (Silvio Soldini\, 123') Rosebud.21\n\n\nΜια απίστευτη αληθι νή ιστορία επιβίωσης και αλληλεγγύης\, βασισμένη στο διεθνές μπεστ σέλερ Σ το Τραπέζι του Λύκου!\n\nΣΥΝΟΨΗ\nΦθινόπωρο του 1943. Η νεαρή Ρόζα αφήνει τ ο βομβαρδισμένο Βερολίνο για να καταφύγει σε ένα απομακρυσμένο χωριό\, όπο υ ζουν οι γονείς του άντρα της\, όσο εκείνος πολεμά στο μέτωπο. Σύντομα η Ρόζα θα ανακαλύψει ότι το φαινομενικά φιλήσυχο χωριό κρύβει ένα μυστικό: τ ο αρχηγείο του Αδόλφου Χίτλερ\, το διαβόητο «Λημέρι του Λύκου»\, βρίσκεται στο γειτονικό δάσος.\nΈνα πρωί\, η Ρόζα συλλαμβάνεται μαζί με άλλες νεαρέ ς γυναίκες από το χωριό και οδηγείται στο αρχηγείο. Εκεί\, οι γυναίκες ανα γκάζονται για πρώτη φορά να δοκιμάσουν το φαγητό που προορίζεται για τον Χ ίτλερ - κι αυτό συνεχίζεται τρεις φορές τη μέρα\, κάθε μέρα: οι γυναίκες α υτές παίζουν κορώνα-γράμματα τη ζωή τους για να βεβαιωθούν ότι το φαγητό δ εν είναι δηλητηριασμένο. Διχασμένες μεταξύ του φόβου του θανάτου και της π είνας που τις ρημάζει\, οι «δοκιμάστριες» θα συνάψουν συμμαχίες\, φιλίες κ αι μυστικές συμφωνίες μεταξύ τους.\nΓια τη Ρόζα\, τα πράγματα θα γίνουν ακ όμη πιο πολύπλοκα με την άφιξη ενός αξιωματικού των SS\, τον οποίο και θα ερωτευτεί ενάντια στη λογική\, ρισκάροντας τα πάντα για να νιώσει και πάλι ζωντανή.\n\nΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ\nΣχεδόν επτά δεκαετίες μετά τα γεγο νότα και λίγο πριν τον δικό της θάνατο στην ηλικία των 95 ετών\, μια γυναί κα με το όνομα Μάργκοτ Βολκ αποκάλυψε ότι ήταν μια από τις νεαρές γυναίκες που ανέλαβαν τον ρόλο της δοκιμάστριας για λογαριασμό του Αδόλφου Χίτλερ: δηλαδή να δοκιμάζουν καθημερινά το φαγητό του Φύρερ\, για να αποτρέψουν ε νδεχόμενα πλάνα εσωτερικών ή εξωτερικών εχθρών για να τον δηλητηριάσουν κα ι να δώσουν έτσι τέλος στην παγκόσμια σύρραξη.\nΑυτό το ιδιόμορφο παίχνιδι ρώσικης ρουλέτας\, κατά τη διάρκεια του οποίου οι γυναίκες λυτρώνονταν απ ό την πείνα που μάστιζε τον πληθυσμό\, αλλά ταυτόχρονα διακινδύνευαν την ί δια τους τη ζωή\, συνέχισε για δυο χρόνια και έλαβε τέλος με την επέλαση τ ων ρώσικων στρατευμάτων και την τελική ήττα των Ναζί.\nΚανείς δεν γνώριζε για την ύπαρξη της ομάδας αυτής: η Βολκ ήταν η μόνη που επιβίωσε της λήξης του πολέμου και δεν είχε μιλήσει για τις εμπειρίες της αυτές\, ώσπου να δ ώσει μια συνέντευξη σε γερμανική εφημερίδα λίγο πριν τον θάνατό της. Η ιστ ορία της ενέπνευσε το διεθνές μπεστ σέλερ «Στο Τραπέζι του Λύκου» της Ιταλ ίδας Ροσέλα Ποστορίνο\, το οποίο μάλιστα απέσπασε το βραβείο Campiello και κυκλοφόρησε σε πάνω από 45 χώρες σε όλον τον κόσμο.\nΟι παραγωγοί της ται νίας\, Κριστιάνα Μαϊνάρντι και Λιονέλο Τσέρι\, εντόπισαν το βιβλίο τυχαία σε βιβλιοπωλείο ενός σιδηροδρομικού σταθμού και αναγνώρισαν τη δυναμική το υ πριν αυτό καταφέρει αυτές τις επιτυχίες διεθνώς. Επιμένοντας ότι ήθελαν η ταινία να γίνει από Ιταλούς/ίδες συντελεστές\, μπήκαν στην πολυετή διαδι κασία ανάπτυξης του σεναρίου και χρηματοδότησης της ταινίας\, αντιμετωπίζο ντας στην πορεία τις τεράστιες δυσκολίες που έφεραν η πανδημία και η πολεμ ική σύρραξη Ουκρανίας-Ρωσίας. «Για εμάς ήταν σημαντικό να πούμε αυτήν την ιστορία\, η οποία μιλάει για τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ο πόλεμος ρη μάζει τα γυναικεία σώματα\, αλλά και την τόσο μεγάλη δύναμη της γυναικείας φιλίας και αλληλεγγύης»\, σχολιάζουν. Ο σκηνοθέτης της ταινίας\, Σίλβιο Σ ολντίνι\, προσθέτει: «Είναι κάπως ασυνήθιστο να αφηγείσαι μια ιστορία για τον πόλεμο και τη βία\, χωρίς να επικεντρώνεσαι στους άνδρες. Αντίθετα\, μ ιλάμε για το πώς επηρεάστηκαν αυτές οι γυναίκες σε αυτό τον τον «μικρόκοσμ ο»\, όπου αναγκάζονταν καθημερινά να παίξουν ρώσικη ρουλέτα με κάτι τόσο π ολύτιμο και απαραίτητο όσο το φαγητό.»\n\nΟ σκηνοθέτης Σίλβιο Σολντίνι μιλ ά για την ταινία\nΛίγο πριν τον θάνατό της το 2012\, μια 94χρονη Γερμανίδα αποκάλυψε ένα μυστικό που κρατούσε όλη της τη ζωή: ότι υπήρξε μέλος μιας ομάδας νεαρών γυναικών\, οι οποίες για πάνω από δυο χρόνια έπρεπε να δοκιμ άζουν το φαγητό του Αδόλφου Χίτλερ σε καθημερινή βάση\, για να βεβαιωθούν ότι το φαγητό δεν ήταν δηλητηριασμένο πριν το καταναλώσει εκείνος. Το όνομ ά της ήταν Μάργκοτ Βολκ και ήταν η μόνη επιζήσασα της ομάδας - και η ιστορ ία της ενέπνευσε τη συγγραφέα Ροσέλα Ποστορίνο να γράψει το μυθιστόρημα  . \nΌταν οι παραγωγοί της ταινίας μού πρότειναν να αναλάβω τη σκηνοθεσία του πρότζεκτ\, δέχτηκα αμέσως. Για να θελήσω να μεταφράσω μια ιστορία σε εικό νες\, πρέπει να νιώσω κάτι περισσότερο από το να τη βρω απλώς όμορφη ή καλ οφτιαγμένη: πρέπει να νιώσω μια ιδιαίτερη έλξη για αυτήν. Οι ευαισθησίες μ ου πρέπει να ταιριάζουν με την ιστορία\, τους χαρακτήρες\, τα συναισθήματα που πυροδοτεί. Πρέπει να βρω έναν χώρο\, ο οποίος μου επιτρέπει να κινηθώ ελεύθερα και να διηγηθώ την ιστορία μέσα από το δικό μου βλέμμα\, αποτυπώ νοντας αυτό που βρίσκω τόσο δυνατό και ζωντανό στο κείμενο.\nΘυμάμαι ακόμα τη συγκίνηση που ένιωσα όταν είδαμε για πρώτη φορά την Ελίσα Σλοτ ως Ρόζα δίπλα στον Μαξ Ρίμελτ ως Ζίγκλερ ή με την Άλμα Χασούν ως Ελφρίντε. Η ομάδ α των ηθοποιών που επιλέξαμε αποδείχθηκε εξαιρετική – όλες τους ήταν απίστ ευτα αφοσιωμένες και αυθεντικές. Δουλέψαμε μαζί πάνω από δύο εβδομάδες πρι ν από τα γυρίσματα και\, όταν φτάσαμε στο πλατό\, ήμασταν έτοιμοι: οι χαρα κτήρες είχαν πραγματικά «ζωντανέψει». Γι’ αυτό τελικά το γεγονός ότι δεν μ ιλάω τη γλώσσα των διαλόγων δεν εμπόδισε στο ελάχιστο τη συνεργασία μου με τους ηθοποιούς - η κατανόηση της ακριβούς σημασίας των λέξεων δεν είναι τ όσο σημαντική\, όταν η ιστορία έχει κάτι το τόσο ζωντανό και αληθινό.\nΟι ηθοποιοί ήταν κάτι σαν μια μικρή ορχήστρα\, η οποία φυσικά ήταν και στην κ αρδιά της αρχικής ιστορίας: μια ομάδα γυναικών που αναγκάστηκαν να μπαίνου ν σε ένα δωμάτιο και να κάθονται γύρω από ένα τραπέζι\, ξανά και ξανά. Στη ν αίθουσα εκείνη και στην αυλή\, κατά τη διάρκεια της μακράς αναμονής μετα ξύ των γευμάτων\, η Ρόζα και οι άλλες γυναίκες βιώνουν έναν κυκεώνα συναισ θημάτων: φόβο\, θυμό\, φιλία\, συνενοχή\, προδοσία. Η Αντονέλα Βισκάρντι\, που οργάνωσε την παραγωγή των έξι τελευταίων ταινιών μου και είχε αρχίσει να δουλεύει και σε αυτήν –μια αναντικατάστατη φίλη που\, δυστυχώς\, δεν ε ίναι πλέον μαζί μας– μου είπε κάποτε: «Αυτή είναι μια υπέροχη ιστορία... π ου πρέπει να ζωγραφίσεις με ένα μικρό πινέλο». Προσπάθησα να κάνω ακριβώς αυτό\, λοιπόν. Να πω την ιστορία μιας ομάδας νεαρών γυναικών που παρασύρθη καν από τη βία της Ιστορίας – και του πολέμου\, ο οποίος\, δυστυχώς\, παρα μένει στις ζωές όλων μας ακόμα και σήμερα. Ο πόλεμος σημαίνει φόβο\, φτώχε ια\, πείνα... και σε αυτήν εδώ την περίπτωση\, η πείνα συναντά μία αναπάντ εχη αντίθεση: αυτές οι γυναίκες έχουν φαγητό\, και είναι άφθονο και νόστιμ ο – αλλά μπορεί και να τις σκοτώσει.\nΑυτό το «μικρό πινέλο» πιστεύω ήταν επίσης απαραίτητο για να βρω την ισορροπία ανάμεσα στις πιο σκοτεινές και τις πιο ανάλαφρες στιγμές\, τις στιγμές ομορφιάς και ποίησης. Ήθελα να πω μια ιστορία\, στην οποία οι λεπτομέρειες και οι μικρές χειρονομίες θα είχα ν το ίδιο συναισθηματικό βάρος με τα πιο εντυπωσιακά γεγονότα: τα πλάνα στ α χέρια της Ρόζα (και όχι μόνο τα δικά της)\, τα βλέμματα\, το κόκκινο του αίματος\, η φωτογραφία του Γκρέγκορ\, ο άνεμος στα δέντρα\, το φως από έν αν φακό\, ένα γράμμα στο χιόνι...\nΈνας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας είναι και ο ίδιος ο χρόνος: το πέρασμα του χρόνου\, οι αλλαγές των εποχών \, η μεταβαλλόμενη φύση. Όπως επίσης ο ρυθμός της αφήγησης. Κατά τη διάρκε ια του μοντάζ\, με την Καρλότα Κριστιάνι και τον Τζιόρτζιο Γκαρίνι\, συνει δητοποιήσαμε ότι αυτή η ταινία χρειαζόταν έναν δικό της ρυθμό. Ορισμένα πλ άνα ζητούσαν περισσότερο «χώρο»\, ενώ άλλες σεκάνς απαιτούσαν ένα σχεδόν ξ έπνοο ρυθμό.\nΚάθε ταινία έχει τον δικό της παλμό\, τον οποίο ανακαλύπτεις σιγά-σιγά. Ακριβώς όπως και τη μουσική της. Ο Μάουρο Παγκάνι δούλεψε μια σειρά από πιθανές μελωδίες και μουσικά θέματα\, πριν ακόμη ξεκινήσουν τα γ υρίσματα. Εγώ τελικά συνδέθηκα με το πιο σκοτεινό\, έντονο μουσικό θέμα το υ: όταν προστέθηκε στα πλάνα της ταινίας\, ξαφνικά τους έδωσε ένα διαφορετ ικό βάρος και βάθος. Τα ρίζωσε σε μια ιστορική στιγμή που η ταινία δεν μπο ρούσε να δείξει άμεσα -δηλαδή τον ίδιο τον πόλεμο-\, το βάρος της ιστορίας που συνθλίβει και παραβιάζει. Ξεκινώντας από αυτό το κομμάτι\, η μουσική έγινε ακόμη μια πινελιά\, αυτή τη φορά με μεγαλύτερο «πινέλο».\nΌμως\, οι «Δοκιμάστριες» δεν είναι απλώς μια ταινία που μας καλεί να προβληματιστούμ ε σχετικά με τις καταπιεστικές δυναμικές του παρελθόντος και του παρόντος\ , και τις καταστροφικές επιπτώσεις του πολέμου. Είναι επίσης μια ταινία γι α τα ανθρώπινα ένστικτα και παρορμήσεις\, όπως και για την ένταση που διαμ ορφώνεται ανάμεσα στις πρωταρχικές και τις δευτερεύουσες ανάγκες μας — αυτ ές που διαμορφώνονται από το περιβάλλον\, τον πολιτισμό και την εξουσία.\n    \n\nΕΙΣΙΤΗΡΙΑ\n-Είσοδος για όλες τις αίθουσες: 7€\, 5€* (μειωμένο)\nΚάθ ε Δευτέρα ισχύει προσφορά εισόδου για 2 άτομα με ένα εισιτήριο στα 7€ από το ταμείο\n*Το μειωμένο εισιτήριο αφορά στις παρακάτω κατηγορίες:μαθητές\, φοιτητές\, άτομα άνω των 65 ετών\, άνεργοι\, άνθρωποι με αναπηρία – ΑμεΑ (ισχύει και για έναν/μία συνοδό)\, δάσκαλοι-καθηγητές\, ατέλειες.\nΠρονόμι α μελών σε ΜΜΕ\n-Αθηνόραμα Club (Αθηνόραμα): Από Δευτέρα έως και Πέμπτη\, ειδική τιμή € 5\nΚλείστε ηλεκτρονικά τα εισιτήριά σας στο: https://tickets .tainiothiki.gr/Σημειώνεται πως οι δικαιούχοι μειωμένου εισιτηρίου\, θα πρ έπει να προμηθευτούν τα εισιτήριά τους από το ταμείο της Ταινιοθήκης. \n  http://tainiothiki.gr/en/programme/calendar/event/2279-the-tasters DTSTART:20260319T193000Z DTEND:20260325T213000Z LOCATION:Αίθουσα Β (ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 48\, 104 35\, ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ\, ΑΘΗΝΑ) SUMMARY:Οι δοκιμάστριες | The tasters URL:http://tainiothiki.gr/en/programme/calendar/event/2279-the-tasters END:VEVENT END:VCALENDAR